22 فوریه 2025- یک مطالعه طولی اخیر نقش پیش ‌بینی ‌کننده ی کلسترول لیپوپروتئین با چگالی کم(LDL-C)  را در بروز کلسیفیکاسیون عروق کرونر (CAC) در بین بیماران مبتلا به دیابت نوع 2(T2DM)  برجسته کرده است. محققان نشان دادند که افزایشLDL-C ، بروز کلسیفیکاسیون عروق کرونر را در بیماران بدون علامت مبتلا به T2DM پیش بینی می کند.

محققان در مقاله ی منتشر شده در ژورنال دیابت و سندرم متابولیک گزارش دادند که در یک دوره پیگیری 29.9 ماهه،CAC  در 33.6٪ از شرکت کنندگان ایجاد شد، و بروز آن به موازات افزایش سطوح LDL-C، افزایش یافت. خطر CAC برای بیمارانی که در بالاترین گروه  LDL-C قرار داشتند در مقایسه با پایین ترین گروه، بیش از سه برابر بود(HR 3.38)، که بر LDL-C به عنوان یک علامت کلیدی خطر قلبی عروقی در TDM تاکید می کند.

کلسیفیکاسیون عروق کرونر، یک پیش بینی کننده مهم بیماری قلبی عروقی است، در حالی که کلسترولLDL  نقش مهمی در ایجاد شرایط آترواسکلروتیک ایفا می کند. بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 اغلب سطوح LDL-C بالایی را نشان می دهند. با این حال، ارتباط آن با بروز CAC در افراد بدون علامت تاکنون نامشخص بود. برای این منظور، یونگلی لی و همکارانش از بیمارستان مردمی دانشگاه ژنگژو در چین، به بررسی رابطه بین سطوح LDL-C و بروز CAC در بیماران بدون علامت دیابت نوع 2 (T2DM) پرداختند. آنها امیدوارند که LDL-C به عنوان یک شاخص مهم برای ارزیابی خطر بالینی استفاده شود.

محققان یک مطالعه ی کوهورت گذشته‌ نگر تک مرکزی را از ژانویه 2018 تا دسامبر 2023 انجام دادند و از 2631 بیمار دیابتی بدون علامت که تحت غربالگری ‌های معمول سلامت قرار گرفتند، ثبت کردند. در ابتدا، تمام شرکت کنندگان بر اساس توموگرافی کامپیوتری (CT) فاقد CAC بودند. بر اساس سطوح LDL-C، افراد شرکت کننده به سه گروه تقسیم شدند: گروه T1(0.66- 2.43 میلی مول بر لیتر)، گروهT2 (2.44 -3.18 میلی مول بر لیتر) و گروه T3(3.19-7.21 میلی مول بر لیتر).

این مطالعه شرکت‌ کنندگان را تا 72 ماه دنبال کرد و بروز CAC نقطه پایانی آن بود. تجزیه و تحلیل بقای Kaplan-Meier با آزمون‌های log-rank وقوع CAC را ارزیابی کرد، در حالی که مدل ‌های مخاطرات متناسب کاکس تک متغیره و چند متغیره ارتباط LDL-C و CAC را ارزیابی کردند. تجزیه و تحلیل زیر گروهی برای اعتبار سنجی استحکام این یافته ها انجام شد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

•  در طی دوره ی پیگیری، 885 (33.64%) شرکت کننده دچار کلسیفیکاسیون عروق کرونر شدند.

•  بروز تجمعی CAC با سطوح بالاتر LDL-C به تدریج افزایش یافت.

•  پس از تعدیل عوامل مداخله گر، رگرسیون مخاطرات متناسب کاکس چند متغیره ارتباط معنی داری بین LDL-C و بروز CAC نشان داد(HR=1.77).

• هنگامی که داده ها به صورت دسته ‌بندی شده تحلیل شد، سطوح بالاتر  LDL-Cبه طور قابل توجهی با افزایش خطر CAC مرتبط بود، بطوری که نسبت خطرتعدیل شده برای گروه T2 برابر با 1.62، و برای  گروه T3 برابر با 3.38 بود.

•  تجزیه و تحلیل زیرگروهی ارتباط ثابت بین LDL-C و بروز CAC را تایید کرد.

این مطالعه ارتباط مستقل قابل توجهی را بین افزایش سطح LDL-C و ایجاد CAC در بیماران دیابتی بدون علامت نشان داد. محققان نوشتند: "این یافته ها نشان می دهد که LDL-C می تواند به عنوان یک نشانگر ارزشمند برای ارزیابی خطرCAC عمل کند و به طبقه بندی اولیه خطرات قلبی عروقی کمک نماید. با این حال، اعتبار سنجی بیشتر از طریق انجام مطالعات چند مرکزی آینده نگر در بین جمعیت های مختلف، از جمله افراد غیر دیابتی، برای تعیین آستانه های خطر بهینه ضروری است."

آنها نتیجه گیری کردند که «در تحقیقات آینده باید مکانیسم‌های مولکولی ارتباط LDL-C با کلسیفیکاسیون عروق کرونر بررسی شود، و تأثیر مداخلات کاهش چربی بر پیشرفت CAC ارزیابی گردد».

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/elevated-ldl-c-tied-to-coronary-artery-calcification-in-asymptomatic-type-2-diabetes-patients-study-finds-143380